heto ang kantang sinulat ko para kay me-ann. nung una hindi ako satisfied sa gawa ko, baka hindi niya magustuhan. Isa pa, ito pa lang kasi ung sinulat ko sa kinanta sa harap ng maraming tao. But I thought, it's what I want to say to her so i'l go for it. at nung si meng na ung kumanta, with some modifications, aba ayos naman pala talaga! ahihihi...

Alay sa Me-ann (Musika Mo)

Di ba, andami nang awiting
Pinarining at naishare sa amin
Pero, ikaw pa lang mismo,
Ay musika, walang kokontra dito

Mga tawa mo'y gitara
Na sumasabay sa plawta
At may tono pang nanggaling
sa dimples mong malalim.

Kami sayo'y sasama
Papahid ng iyong luha
Sasakyan ka sa OT moment mo
Para lang marinig,
ang musika mo

Heto, kami'y nagtipon-tipon
Ngayong gabi'y magkakasama tayo
Ikaw nama'y nagniningning sa kulay

'to ngayon ang aming awit
dinggin mo ang aming tinig
ke may topak pa o amats
'toy para sayo Me-ann.

Kami sayo'y sasama
Papahid ng 'yong luha
Sasakyan ka sa OT moments mo
Para lang marining,
Ang musika mo

Heto ngayon ang aming awit,
Dinggin mo ang aming tinig,
Na may tono pang nanggaling
Sa dimples mong malalim

Kami sayo'y sasama
Papahid ng 'yong luha
Sasakyan ka sa OT moments mo
Para lang marinig,
ang musika mo...

Nagmarka sa muka ko ung hena! WAHAHAHA!!! 

   Hmmm... sabi sa feng sui, magiging swerte raw ang mga dragon sa 2008. Aba dapat lang noh, kami kaya ang mga tinaguriang malas noong nagdaang taon. Well, para sakin, wala naman akong naranasang ganun kalaking kamalasan. Kung tutuusin, it was quite colorful, really. I had the chance to go to Scotland and fell in love with Edinburgh- now I'm working on their strong Scottish accent!.. and malas lang dun, I lost my specs, my most favorite pair of specs! In this year, I had a girlfriend.. ndi nga lang nagtagal, and that experience probably gave a scar on my face. Our class of CA1 grew closer together coz of the challenges we've faced and victories we've earned... andami nga lang nahugot sa aming mga bulsa. Nakita na ni Julio si Julia, kaya nga lang, malakas ang oposisyon. - o diba, mga minor negative things lang. And I believe that you don't have to be a dragon to relate to me.

Pag sinusunod mo ang tradisyon ng mga intsik, sobrang career mode ang bagong taon mo. 

1. Magpuno ng bilog na bagay sa mesa. Pumitik pa nga kami ng mga bite size the quezo de bola sa hotel sa hongkong para pandagdag eh! haha. eh tinatapon lang naman nila dun ung mga tira eh.

2. Magsuot ng pula. o ayan, pantaas at pambaba pulang pula. take note, parehong claret merchandise, para terno db!

3. Magsuot ng bagong underwear. Ndi ko talaga ito gets.

4. Magsuot ng bagong tsinelas. ndi ko rin ito gets. at ndi na ako bumili ng bagong tsinelas, sabi ni mum, andami na mxado eh. sa chinese new year na lang daw.- nyek! edi ganun din!-

5. Magsabit ng mga sariwang ubas sa bintana at pintuan, palitan lamang ito sa susunod na bagong taon. Bakit kailangan grapes? mahal un ah! papaskun lang naman ung ng uod. ndi ba pwedeng fake grapes na lang? ung plastic, para reusable.

6. Magpagupit. Pampatanggal daw ito ng malas. Pano kung kalbo ako? anung papagupitan ko? kilay? kilikili? legs? atbp?

7. Maglagay ng maraming barya sa bulsa. Naku lagot, wala akong bulsa! magsusuot na lang ako ng money bag!

8. Maghagis ng barya pagpatak ng alas dose. Siguraduhin mong natatandaan mo ang mga landing spot ng mga baryang ito. wag mo itong pabayaang nakakalat lang sa buong taon. aba, pamasahe rin yan.

9. Magbilang ng pera. Sa dami ng ginastos ko ngayong pasko, magbibilang talaga ako ng pera para marealize kung ganu na ito ka-konti upang magkaroon ako ng determinasyon para naman magtipid!

10. Magpaputok. Xempre, mawawala ba naman yan?! hmm.. dito samin, mukang oo. ni ndi pa nga nangangamoy usok dito eh. buti pa ung mga nasakabilang street, ang gugulo na. sa street namin, mukang mas maingay pa pag may pasyon.

marami pa yan. xempre wala akong balak isipin lahat un noh. manonood pako ng fireworks eh.

The year is about to end. I can hear fireworks beating like drums in the sky. The streets are getting crowdy and gloomy. They all seem so happy, so excited. They feel that holiday spirit that one is supposed to feel during this season. What about me? It's strange. For some strange reason I do not feel that happines this year. I'm not saying that I'm lonely, it's just that on a time that I'm used to having excitement and ecstasy, I feel so normal. I didn't even clean my room, an annual routine that I usually do on the last day of the year. I let the helper do it. I tried volunteering on hanging grapes on our windows, thinking that it might bring me that feeling. But I was wrong. I just got tired and after hanging a few and just went back to watching tv. Now the house is silent. The only sound there is is this keyboard that I use and the fan's blades striking the air. It's still early, I hope things will get better.

I miss my friends. I miss my buddies. I miss my twin of fate. I do hope they are having a good time.

HAPPY NEW YEAR!!

We close our eyes. We look for reality as if this one is not. The sensation of victory has never been so precious, so treasured- It's our lucky day! Climbing up is a dance on the clouds as we watch the stars play with beautiful eyes.

We wipe our sweat, with it goes away the burden everyday said. It is aurora that blankets us for comfort.  We've seen the night in it's darkest form and we've experienced fear- all shapes, all at once. No journey has been more tiring.

We smile with sparkling eyes. How joyful it is to once again see our homes under the sun. The same sun that we've witness rising as we hit walls which from it we cannot run.

We sing our hearts out, music has been our guide. The note that each played is essential to complete this song. The path we took is melody and together, our work is harmony. Crescendo! We shake the world with our force. The cadence leaves them clamour for more.

We hug and kiss, these are manifestations of emotions being given away. What we feel is too much to contain, we need to exchange it with one another. 

We gather under the same set of stars, away from the world. This is the night when light refuses to be leave the sky, for we see no darkness. We look up only to witness fireworks decorating what is already beautiful.

Then we say take care to one another, this is a phrase synonymous to I love you. We want all to remain all right and stay in good shape, there's a lot more challenges to come, more strings to keep our bond tighter.

We lie down and once again close our eyes, hoping for a dream to extend the happiness that we feel. We remember the headaches, the worries and tears along the way. Yet we look forward to our next challenge, for what makes this so great is the adventure filled with laughter, discoveries and photos for this memory worth keeping.

So with an eyebuged smile we end a chapter of this tale of adventures we've sailed and moments that defy even time.

Holiday nga pala, ibig sabihin, walang car ban- isang detalyeng nalimutan ko nang umalis ako kanina para sa get together namin ng reb2k5.

   Nagmamadali akong umalis ng bahay. Usapan kasi, alas-otso ang kita-kita, eh 7:30 nakong nagising. Kaya nagtxt na lang ako kay Marianne at sinabing male-late ako nang dating. Dumating ako sa Mcdo ng 9:00. Akala ko naman, nagtatawanan na sila at nag-iingay pagdating ko, kaya lang nakita ko si Marianne nang nag-iisa at mukang batong bato.

ako: psst!

marianne: ui dude!

(umupo ako sa tapat ni marianne)
ako: pambihira, nagmadali pako! eh isa pa pala ako sa maaaga!

marianne: hay nako, usapan ang late ay manlilibre, ilibre niyo akong lahat!

ako: hehe... sa sitwasyon ngayon, tingin ko hindi ako considered na late. hahaha!

marianne: ako nga rin eh, akala ko late nako, tapos bigla kayong nagtext- kayo ni mark na male-late, si audrey at annie parating na raw, ung iba ewan ko, si nathan naliligo pa lang!

ako: ano bang gagawin ngayon?

marianne: di ko rin alam e, bahala na.

ako: nood tayong enchanted!

marianne: dapat noon mo pa sinabi, syempre di naman lahat may dalang pera noh.

nagke-kwentuhan kami ni marianne nang biglang may dumating na isang pamilyar na mukha at pamilyar na popstar fashion statement: may vest na nakapatong sa isang manipis at mejo makinang na shirt, na mukang pinagtagpi-tagping keychain- si mark.

marianne: ui dude. wassap!

mark: o, nasan na ung iba?? pambihira, ako na nga ung pinakamalayo eh, galing pa kaya akong taft. si audrey nasan na? anjan lang bahay nun ah.

marianne: uuuuui, hinahanap- hanap pa rin ah.

mark: sus naman, so high school na un noh! si bugs asan?

marianne: di ko nga natawagan eh

mark: dapat pinatawag ko dyan kay john oh.

ako: NYEK! babalik ka pa bang la salle? nood tayong enchanted!

mark: bahala na, kung walang kasama si chello, babalik akong la salle. grabe, nagdate kami tapos nakaubos ako ng 5000!

marianne at ako: WEH?! isang date lang?!

ako: kahit sa nagtatrabaho malaki na rin un ah!

mark: onga eh, kaya sobrang wala akong pera ngayon.

marianne: anu yang suot mo? armor? kabalyero ka ba?

ako: chainmail? wahahaha!

makalipas ang halos dalawang oras nang dumating si nathan, na wala pa ring pinagbago: porma, buhok, pananalita, ugali, lahat na, ganun pa rin.

nathan: ui, kanina pa kayo dito?

marianne: ilibre mo kami, late ka eh!

nathan: anung late? tatalo nga lang kayo diyan eh!

ako: nood tayong enchanted!

nathan: napanood ko na un eh, one more chance na lang!

ako: wag na un!

nathan: tara mark, one more chance!

mark: ayoko nga!

nathan: sige na, tayo lang naman eh, di naman natin isasama si audrey,

ako: un na nga ung point ni mark eh, kayong dalawa lang, tapos manonood kayo ng ONE MORE CHANCE, KAYONG DALAWA LANG... NI MARK!

nathan: potek, oo nga noh! hahaha! 

marianne: wahahahaha!!!!!

tulad ng dating gawi, nag-open forum kami. as usual, love life ang usapan. at si nathan ay di pa rin talaga nakakaranas ng lovelife. ilang minuto pa ay dumating na si jilian. sabi ni mark, natutukso na raw siya sa isang lalaki, un pala, ang ibig sabihin ni jilian ay tinutukso silang dalawa.

mark: ui, natutukso na yan!

jilian: weh, hindi kaya ganun un!

ako: oh, jilian, kamusta na?

jilian: aun, magkaklase na talaga kami ni kuya forever! napagkakamalan nga kaming magsyota kasi lagi kaming magkasama eh! di ba nila napapansin na magkamukha kami?! pambihira naman kasi, sarili kong kuya, blockmate ko for the rest of my college life! kaya pag tinatawag ko siya, talagang may emphasis: KOOYA.- ganun!

HAHAHA! nakakatuwa talagang makinig diyan kay jilian, ang cute cute nilang magkapatid, sobrang comedy! pati nga tatay nila cute din eh. haha... 

lumipas ang oras at dumating na si audrey at tila nagkakailangan na sila ni mark. dumating si annie na sobrang dalaga na unlike the little annie, the sister of mai, that we once knew. laking tuwa namin nang dumating si sina sandra at bugs. kala namin ay di na sila darating.

sa makatuwid ay maghapon lang kaming nakatambay sa mcdo. well, just bringing back the good old days. pinakita pa sa amin ni sandra ang napichuran niyang multo sa skul nila isang gabi. hindi lang basta orb, may korte talagang tao na nakalutang at malabo ung details na grayish- kinilabutan kaming lahat. yaya ako nang yaya manood ng enchanted pero dedma lang silang lahat! nagpaka- so high school na lang kami dun at nag-ingay at hiyang hiya na nga ako di tulad ng dati na walang pakundangan kahit magtatatalak kami dun. nireveal namin ang mga sikretong hindi naamin noon, mga sama ng loob na hindi nasettle at iba pang mga bagay at issue that only mattered when we were in high school. ang saya rin palang alalahanin- ung mga katangahan, mga kababawan, mga away at di pagpapansinan na ngayon ay pinagtawanan na lang namin. lalo kong narealize na marami na rin akong nagawa sa aking teenage years at wala akong nasayang.

matapos silang magsawa sa pangungulit kung si mark at audrey ba ay may "one more chance", pilit nilang binabalik ang issue samin ni bugs-

nathan: bugs kayo ni john, one more chance na dapat kayo!

bugs: anu k' bah, wala na un noh!

ako: onga, antagal na nun, we were in high school back then.

nathan: pero di nga, kung may pagkakataon, ano, one more chance?

ako: that's not the way it goes anymore. the reasoning is deeper. hindi basis ung whether or not may chance pa o wala. (feeling ko hindi nila ako gets) 

mark: tamang-tama, pareho kayong single, pareho kayong nanggaling sa napakaikling relationship, pareho kayong nagkagusto sa isa't isa, di nga lang pareho ng timing, kaya one more chance na!

bugs: hoy, wag niyo ngang ilipat samin ung usapan! kayo ni audrey ang pinaguuspan eh.

mark: eh tapos na naman kami eh. eh kayo, tamang-tama talaga, wala pang nangyayari, kaya one more chance na!

ako: hay naku, manood na nga lang kasi tayo ng enchanted!

nathan: hindi, one more chance, once more chance na kayo ni bugs!

bugs at ako: wala na un!

bugs: friends na kami niyan ni john noh!

ako: onga, bati na rin kami.

(nag-akbayan kami ni bugs)

nathan at mark: yeeeeeeeheeeeeeee! kaya nga one more chance na eh!

tumawa na lang kami ni bugs. hay naku, so high school talaga. kahit pa sabihin mong lahat ay nagmature na, pag magkakasama kami, utak high school pa rin. natutuwa naman ako at maayos na kami ni bugs, wala nang bahid ng pagka-ilang whatsoever, at nakikita ko naman na kahit masama pa rin ang loob niya sa pagtanda, nagmature na rin siya.

matapos namin mamaalam sa isa't isa, natuwa ako at nalimutan kong magdala ng kotse, dahil, nang pumunta ako sa sm north para magpagawa ng salamin, sobrang trafik at tiyak na gagabihin ako kung may dala akong kotse!

Sunday, the start of my week was not really the best day for me. nagkaroon ng ilang di pagkakaunawaan at minaliit ko ang tadhana- inakala kong walang trapik kanina. nasa commonwealth pa lang ako nang biglang nagtext si meAnn:

meann: john, san ka na?
ako(kalahating sulyap sa telepono at sa daan): hehe, layo pako eh
meann: ano hintayin pa kita?
ako: kung pasok na, una ka na. (ang hirap magtext habang nagmamaneho! kids, dont try this at home)

Pambihira! Bakit pati q ave may kabagalan ang daloy ng trapiko?! di naman ganito nung mga nakaraang linggo ah! Maiintindian ko pa kung weekday eh! Trenta minutos mula nang magsimula ang klase tsaka lang ako nakarating ng uste, bente lang sana kung ndi dagdag patalo ung mga nakaposing sa rotonda na nagsisisigaw at nagpapapancn sa mga mmda. kumanta na lang sana sila, para astig! 

ako: yes, sa wakas! nakarating din. kelangan ko na lang pumarada at mag- !@#$%&*!! ANO TOH?!?! WALANG PARKING!!! (kamot ulo) bakit andaming sasakyan?! wuts the gig??

nagtext ako kay meann,

ako: hala, ptapos na ba?
meann: di pa. cge go lang. :D

muntik nakong magdesisyon na wag nang pumasok sa kabad3pan. eh panu ba naman, ung mga guard na dapat magturo sakin ng lugar na pagpaparadahan eh itinuro sakin ung exit sa dapitan! anung gusto nilang gawin ko?! pumarada sa gilid ng dapitan katabi ung mga naglalakihang bus na nagsisingitan sa napakakipot na daan?! mabuti na lang at may matinong gwardyang nagsabi sakin na pwede naman pala isingit ung kotse sa eskinita sa may tarc. edi un nakapark din! kaso xempre may kalayuan, so i ran, -well- jog patungong eng'g. at hayun na nga, at least nakahabol pa kahit papano.

maliban dito ay napakablangko na ng araw ko. ang aga kong nakauwi- demet, kung alam ko lang edi sana nagpahintay nako sa paggolf nila para naman pati ako nakapalo!

nakakamiss... *hmmm..*

may milagrong nangyari- dalawang beses akong umattend ng debate training! akalain mo nga naman oh! oh well, i must say, namiss ko rin ang debate crowd. and i actually missed debating! -oo, wag mo nang kusutin ang mga mata mo, totoong namiss ko un.- :D  sana naman this week makapagdebate na talaga, so far i was just teaching the newbies the ropes around debating. andaming may potential, pag nailabas na nila ang kanilang mga natatagong talento, kailanganin pa kaya nila ako??

i am immobile, i am stunned, but really i am restless within. my muscles itch for motion, my brain wants to shout. i sit here talking about nothing, aware that there really is something. thoughts are mixed, emotions are confused. what is it that i want to say? what would scratch away the itch?

i ask and i ask and i get tired of asking, so ask no more. so there comes nothing. and i am left with this blank space to derive pleasure from staring at it.- some joy huh.-  

-it's nice to stare at the blank space if you yourself, is in it and a precious friend to share it with. together you will be quiet, but never bored at all.

you know it's to speak out in personal, given the minds and senses that wrap around us, well, just in case you got lost in the cyberworld and set shore on my blog-

nothing. that's how i am feeling. a flat line singing the dial tone.

or am i? maybe im just confused. maybe i am stuck between two emotions that i feel and should feel.

sorrow will only add the negative energy that is already present in this world. it is a poison, designed to kill your hopes of a fortunate future and miracles to take part.

you do not want me to experience sorrow, and i don't want you to experience pain. i shall do my best to be happy for you, always stare at the bright side. together we will laugh out just like what we're used to do, to the point that people will think we are crazy. we will laugh and drain our voices, laugh even if we can't laugh anymore, we are known for that.

but when situation demands it, i cannot promise that i won't feel sorrow and pain. for it is natural for someone who cares a lot to be subject to such. to feel no pain is to feel no love.

but forever i will smile, smile because it happened, smile because it's a talent that you dug out from in me, smile because i know you are happy. i shall carry your smile and share it to others.

you are one of my greatest friends. you know that. not everybody gets the chance to meet someone like you. you are a gift worth treasuring. Thank God for chances.

i want you to be happy for a long, long time. pero ano bang kaya kong gawin? i just a mere mortal. all i can do is hug you, kiss you, tell you that i love you. strenghen your hopes maybe, and pray for you. is it really that fast? will it not allow time to find a way to fight this wretched curse? must i just painfully laugh in anticipation?

how i wish i am someone gifted with special powers to lift your pain! i will share this to your beloved half and together we will fight the evil deep inside. how i wish i am more.

I am an angel with no powers.. i cannot perform miracles..

I know one thing- a bigger tide is coming, these tears will flood its way along the land of care-a-lot. that's it, everything else is a question mark. what? when? is it within years? or within just a blink of an eye? i do not know. though i wish i know, i'm afraid to know. it is a lose-lose situation. it is a mystery, that of which is very dear to me.

i am afraid to ask, for i know that the one im asking is afraid of this tide as well. more afraid than me. a tear is about to drop right now, thank goodness i have a friend to distract this feeling every once in a while.

hugs and kisses are not enough, though these are the only actions i am capable of. i wish i can do something. the most powerful something to stop the coming of this tide. my ultimate weapon is prayer. i do hope God's will is also my will. for it is His will that will take place, not mine.

it's sad isn't it? when you know that there is something wrong but no one is capable of dealing with it. it's like everyone lost his legs to run and arms to crawl away. we just have to wait and maximize the all the joy that we can feel before we let ourselves drown in the flood of tears that's about to come.