you know it's to speak out in personal, given the minds and senses that wrap around us, well, just in case you got lost in the cyberworld and set shore on my blog-

nothing. that's how i am feeling. a flat line singing the dial tone.

or am i? maybe im just confused. maybe i am stuck between two emotions that i feel and should feel.

sorrow will only add the negative energy that is already present in this world. it is a poison, designed to kill your hopes of a fortunate future and miracles to take part.

you do not want me to experience sorrow, and i don't want you to experience pain. i shall do my best to be happy for you, always stare at the bright side. together we will laugh out just like what we're used to do, to the point that people will think we are crazy. we will laugh and drain our voices, laugh even if we can't laugh anymore, we are known for that.

but when situation demands it, i cannot promise that i won't feel sorrow and pain. for it is natural for someone who cares a lot to be subject to such. to feel no pain is to feel no love.

but forever i will smile, smile because it happened, smile because it's a talent that you dug out from in me, smile because i know you are happy. i shall carry your smile and share it to others.

you are one of my greatest friends. you know that. not everybody gets the chance to meet someone like you. you are a gift worth treasuring. Thank God for chances.

i want you to be happy for a long, long time. pero ano bang kaya kong gawin? i just a mere mortal. all i can do is hug you, kiss you, tell you that i love you. strenghen your hopes maybe, and pray for you. is it really that fast? will it not allow time to find a way to fight this wretched curse? must i just painfully laugh in anticipation?

how i wish i am someone gifted with special powers to lift your pain! i will share this to your beloved half and together we will fight the evil deep inside. how i wish i am more.

I am an angel with no powers.. i cannot perform miracles..

what good are these wings if they cannot take me to my designation?

I know one thing- a bigger tide is coming, these tears will flood its way along the land of care-a-lot. that's it, everything else is a question mark. what? when? is it within years? or within just a blink of an eye? i do not know. though i wish i know, i'm afraid to know. it is a lose-lose situation. it is a mystery, that of which is very dear to me.

i am afraid to ask, for i know that the one im asking is afraid of this tide as well. more afraid than me. a tear is about to drop right now, thank goodness i have a friend to distract this feeling every once in a while.

 

hugs and kisses are not enough, though these are the only actions i am capable of. i wish i can do something. the most powerful something to stop the coming of this tide. my ultimate weapon is prayer. i do hope God's will is also my will. for it is His will that will take place, not mine.

 

it's sad isn't it? when you know that there is something wrong but no one is capable of dealing with it. it's like everyone lost his legs to run and arms to crawl away. we just have to wait and maximize the all the joy that we can feel before we let ourselves drown in the flood of tears that's about to come.

SA WAKAAAS!!!!! nakapagcomputer din! higit isang linggo rin akong hindi nakakita ng monitor at nakahawak ng keyboard. kaso lang ang bagal ng pc nato. puro intsik pa ung sulat. gudlak na lang, kaya naman kapain!

andami ko nang bagong close friends. mas naging close kami ni tart. SUPER is now a prefix that we use everyday. basta maraming dapat ikwento, maraming picture na dapat iedit at i-upload, marami ring bagong chinese friends. at dahil jan wala akong balak ikwento lahat ng nangyari. at least not for now. still have some sessions in half an hour... nakakamiss na lahat ng tao! sana makahanap ako ng pasalubong na kasya sa maleta! i must master packing the suitcase to its double capacity!

   It is over. Today concludes the first semester. Hay, ewan ko ba, when I try to look back, it's as if what just happened ay isa nang school year. So many new stories to share, so many new memories to laugh at in the future. Namomroblema nga raw si meng, wala na kasi siyang gagawin. I understand her, really. It's just like the law of inertia, pushing the OFF button will not make the blades of an electric fan to suddenly stop spinning. When your arms are used to moving, writing and typing; when your mind is used to planning and thinking deep; and when your eyes are used to staring at mountains of readings and notes; a sudden stop in all of these will not easily sink in your system. Deep inside, there's  a force wanting to mobilize you, but you don't know where to apply this force.  The burden that you've been feeling ever since still continues to haunt you just before you realize- ay, wala na palang gagawin! dapat na pala akong magrelax!- Sabi ko na lang: it's time for bed! oo, bedtime na!

   May konting kirot pa rin ang stipnek ko, but I can manage. nakalimutan ko na ngang may stipnek pala ako eh!

   Excitement, excitement, nasan ka na?! Malapit na akong umalis, dalawang tulog na lang! Kaso bat ganun? Parang tamad na tamad talaga ako! I haven't even started packing yet! Di pako nakaka-alis. inaabangan ko na agad ang Oct 31, ang araw ng uwi ko. Di lang talaga ako sanay nang walang pamilya- walang nanay na parang girl scout, laging handa! walang tatay na spokesperson kapag nadedehado na, at walang bunsong kapatid na mauuto. Matagal akong mawawalay sa mga kaibigan ko sa skul. Oo, para sakin matagal un. Masasabi ko kasi na ngayong semester ay mas naging close kami. Oh well, this is all part of life. You have your wants, and you have your duties. There are things that we are really obliged or perhaps destined to do. Besides, mag-iipon nga pala ako ng mga kuwento at alaala para ishare sa mga tao paguwi ko.

   -naku! sina joe pa pala at si mark, ang aking mga legendary friends. malay ko kung alam niyong may blog ako, pero feeling ko alam ninyo, kaya: mga mehn, mukang matagal tayong di makakahagilapan! haha, sori may trip ako eh.. kayo na lang muna ang magbasketball jan, ipagdiwang ninyo ang pagkachampion nyo! hahaha!!!

Meron akong kaibigan. Isa siyang dwnede at ang pangalan niya ay Tep. Marami siyang kuwento tungkol sa kanyang mga pakikipagsapalaran. Isa na rito ay noong una niyang makilala ang kanyang matalik na kaibigang si Angto.

 

Isang gabi, tuwang-tuwa si Tep. Meron kasi siyang textmate, at makikipag-eyeball na siya noong gabing iyon. “Ano kayang itsura ng ka-text ko?” ang tanong niya sa kanyang sarili, “Excited nako, sana hot siya!”

 

Napagkasunduan nilang magkita sa Stardust sa Quezon Ave. Maagang dumating si Tep, hindi na siya kumain ng tanghalian upang may pambili pa siya ng load. Tinipid din niya ang pera niya para mailibre niya ang kanyang katagpuan. Tumayo siya sa labas ng nasabing gusali. Tulad ng nakasanayan niya, buong lakas na nagtext si Tep sa kanyang katagpuan: Hir n me. Sn n u? agad na may sumagot, Lapit na me. Nahahappy aq, mgkikita n rn us!

 

Nakakapagod din palang maghintay, sabi ni Tep sa kanyang sarili matapos niyang ilagan ang mga paang muntik nang makatapak sa kanya. Maya’t-maya’y umiilag siya sa mga nagtatakbuhang mga paa at naririnig ang mga katagang “Nadukutan ako! Habulin niyo siya.” o di kaya ang mga bulong na “Holdap toh, ilabas mo ang pitaka at cellphone mo!” Nang malapit nang makatulog si Tep sa inip, nagulat na lamang siya na wala na ang cellphone niya sa tabi niya. “Hala! Nasan na ung cellphone ko?!” sigaw ni Tep. Na-iiyak na si Tep nang bigla na lang may nahulog na malaking supot ng tela sa taas niya at siya’y binihag. Pilit na kumawala ang duwende, ngunit pinitik lamang ng nakadukot sa kanya ang supot ng tela na nagdadala sa kanya at agad siyang nawalan ng malay.

 

Nang magising si Tep, nakita niya na wala na siya sa loob ng supot na tela. At siya ay nakasakay na sa isang batya na sinasagwan ng isang lalaki. Katabi niya ang isa pang lalaking may piring ang kanang mata, magulo ang kulot na buhok at marumi ang mukha. Sa pangkalahatan ay tila hindi pa naliligo ang taong ito magmula nang siya’y isinilang. Nakangiti sa kanya ang gusgusing lalaki. Sa kanyang pagngiti ay kitang-kita ni Tep ang dilaw at bulok niyang mga ngipin. Putol ang kanyang kaliwang paa at sa halip ay nilagyan na lamang ito ng kahoy na tungkod. –isang pirata. “Sino ka?” tanong ni Tep, “Saan mo ako dadalhin?” “Arr! Arr! Arr!” halakhak ng pirata, “Ako ang textmate mo, sa wakes ay nagkita na rin tayo!” “I-ikaw ‘yong k-katext k-k-k-ko? EEEEEWWW!” sigaw ni Tep, “BADING!” “Manahimik ka nga diyan!” sabi ng pirata, “Isa akong pirata at kinikidnap kita!”

 

Nang makarating na sila sa malaking barko ng mga pirata ay babayaran na ng pirata ang inarkilang batya. “Sir, pakidagdagan na lang,” sabi ng nagsasagwan sa pirata. “Ano, at bakit naman?!” tanong ng pirata. “Eh sir, anlayo pa ng babalikan ko,” sagot ng lalaki, “tsaka pasko naman eh.”

 

“Ha?! Eh wala pa ngang araw ng mga patay humihirit ka na agad ng pasko?!”

 

“Eh sir, simula na kaya ng “ber” months.”

 

“O sige na nga, bawasan mo na ng sampu ang sukli ko”

 

“Sir naman, eh ku-“

 

“-O siya sige na, sige na! Sayo nang lahat yan!”

 

  Di na nagabala pang magpasalamat ng lalaki. Buong yabang pa siyang sumagwan pabalik sa may daungan.

 

Kinulong ng pirata si Tep sa loob ng isang lampara. “Hah! Diyan ka muna habang tinatawagan ko ang mga magulang mo.” Ang sabi ng pirata. “Buti na lang at binigay mo sa akin ang number mo sa landline dati! Arr! Arr! Arr! At huwag na huwag kang magtatangkang tumakas, pinanonood ka ng mga at tauhan ko, sina Jun-jun, Kat-kat, Tin-tin at si Boy. At ako naman si Benji, Benji the Pirate!”

 

Matapos ang ilang sandali ay bumalik ang pirata na tila galit na galit. “Pambihira! Mga dukha pala kayo eh, wala naman pala kayong panransom. Nasayang lang ang pagbihag ko sayo!”

 

“Eh ikaw kasi eh, bakit mo naman kasi ako binihag?” sumbat ni Tep.

 

“Sabi mo kaya nung magkatext tayo, mapera ang pamilya mo, at kaya mong tapatan ang yamang binanggit ko!”

 

“Sinabi ko lang un dahil sa sinabi mong mayaman ka. Kaya lang naman kita pinatulan dahil akala ko lumalangoy ka sa pera! Pambihira, eh sa itsura mo parang kahit na singko, ipagdaramot mo pa rin! O, pano na? siguro naman ay pwede mo na akong pakawalan ngayon?”

 

“Hindi pa rin” sagot ng pirata.

 

“Hah, Bakit naman? Alam mo namang wala akong pakinabang sayo eh!”

 

“Sakin wala, pero sa alaga kong aso, meron. Di pa siya nakakapag-tanghalian, ipakakain na lang kita sa kanya!”

 

“Bakit ako? Hindi ako masarap! Hindi rin ako kumain kanina kaya wala siyang makukuhang laman sakin!” 

 

***

 

Samantala, nagsumbong naman ang mga magulang ni Tep sa Mahal na Reyna ukol sa kanilang anak na si Tep. Dahil dito, naging laganap ang balitang ito sa telebisyon at sa lahat ng may pakialam sa panonood ng balita. Ibig sabihin, kaunti lang talaga ang nakaalam.

 

“Ano ‘ka niyo?” ang tanong ng reyna.

 

“Opo,” sagot ng ina ni Tep, “Binihag po siya ni Benji the Pirate, at nanghhingi po ng ransom. Wala naman po kaming maibibigay panransom.”

 

“           Ang piratang si Benji ay matalik na kaibigan ng kahariang iniidolo nating lahat- ang kaharian ni Haring Gregorio Talahib. Kung aking ipadadala ang Special Action Force ng palasyo upang kalabanin si Benji, maaring masira ang relasyon ko sa kabilang kaharian.”

 

 “Pero anak po namin a-“

 

“Hindi na, hindi na. Ang anak ninyo ay isang bayani. Pararangalan natin siya. I am sorry.”

 

***

 

“Pakawalan ninyo ako rito, pakawalan ninyo ako! Ayoko maging dog food!” iyak ni Tep. Magdamag na siyang nakakulong sa lampara at inumaga na rin siya sa pagwawala. “Tumahimik ka nga!” sigaw ni Jun-jun “Pag di ka nanahimik, sisindihan ko itong lampara para maging abo ka na!”

 

Natigilan ang lahat nang bigla silang nakaramdam ng pagyanig. “Kapitan! May lindol po. Baka magkaroon ng tsunami!” Sigaw ni Kat-kat. “Lahat kayo lumabas!” ang sigaw ni Benji the Pirate, “Maghanda para sa malalaking alon!”

 

Habang lumalakas ang pagyanig ay nakarinig si Tep ng mga mala-higanteng yapak. Pabilis ito ng pabilis. Matapos ang ilang sandali ay nakarining na siya ng isang malaki at malagong na boses at tila natatawa pa yata ito, “Halika rito, wag ka nang tumakbo! Ha! Ha! Ha! - ARAAAY!” lumingon si Tep sa bintana at nanlaki ang mga mata niya nang makita niya ang isang higanteng nagpapagulong-gulong mula sa taas ng bundok sa gilid ng isla at patungo sa barkong kinaroroonan niya. Kahit halos namamaos na, nagawa pa rin ni Tep ang sumigaw ng: “SAKLOLO! May higanteng paparating sa barkong ito. Saklolo, dali, m-” Huli na ang lahat, sa pagsigaw ni Tep ng mga salitang iyon ay tumilapon na ang higante mula sa gilid ng isla patungo sa barkong kinaroroonan niya. Malakas ang naging pagbagsak ng higante sa barko, nadurog ang kalahati ng barko. At nasawi ang lahat ng pirating sakay nito. Humagulgol ang higante at tila nagdabog dahil sa kanyang nagawa. Sa kaganapang ito ay tumalsik ang lampara kung saan naroon si Tep at aksidente itong nahulog sa bibig ng higante. Sa pag-aakalang tinga lamang iyon, kinutkot ito ng higante nang biglang nagsalita si Tep, “Niligtas mo ako! You’re my hero!” napasigaw ang higante: “Wah! Nagsasalita ung lampara! May mumu, may mumu!” “Huwag kang mag-alala, wala akong masamang pakay,” Lumabas si Tep sa loob ng lampara “isa lamang akong duwende.”

 

“Duwende? WAH! Sabi sa akin noon, nangkukulam daw ang mga duwende ah! Totoo ba un ha?” tanong ng higante

 

“Anu ka?! Hindi noh! Eh ang sabi naman ng nanay ko, ang mga higante raw ay nananapak ng duwende! Totoo ba un?”

 

“Ah,” nagkamot muna ng ulo ang higante, “Ah… hindi ko alam eh. Sige sa susunod, aalamin ko na kung nakatapak man ako!”

 

“Teka, ano ba munang ginagawa mo kanina at tinamaan mo ang barko namin?” tanong ni Tep

 

“May hinahabol kasi akong usa, nais ko siyang gawing kaibigan at makipaglaro sa kanya. Kaso ayaw niya sakin eh. Nang maabutan ko na siya, bigla akong napatid sa isang bato. Kaya ayun, nagpagulong-gulong ako pababa ng bundok.”

 

“Ganon ba? Bakit mo naman gustong maging kaibigan ang usa?”

 

“Wala kasi akong kaibigan. Lahat sila ng nilalang na kilala ko ay sakin. Kaya naglalaro na lang ako mag-isa.”

 

“Gusto mo bang maging kaibigan ko? Marami akong puwedeng ipamahagi sa iyo!”

 

“Talaga? Totoo ba ‘yan? Sige, payag ako!”

 

“Sige ayos! Pero bago ang lahat, puwede bang tulungan mo muna akong makauwi? Ibang klase ang mga pangyayaring naganap sa akin!”

 

“Puwedeng puwede! Sige, sumampa ka lang sa braso ko. Ako nga pala si Angto.”

 

“Salamat kaibigang Angto, ako nga pala si Tep. Ipakikilala rin kita sa iba ko pang mga kaibigan. Mag-iinuman tayo!”

 

           

At magmula noon ay naging matalik na magkaibigan na si Tep at Angto. Palagi na silang magkasama sa iba’t ibang pakikipagsapalaran.